Archive

คนขโมยอัตลักษณ์

image

1.
ผู้คนเมามาย
สังคมหลับไหล
เพียงตื่นในความฝัน

2.
ใบไม้แห้งไร้วิญญาณ
สายน้ำนิ่งคอยโอบอุ้ม
ชีวิตมีค่าอันใด

3.
บทสนทนาโชยกลิ่นเมา
เหมันต์ย่างกลายกลบ
คงเหลือเพียงกลิ่นเมา

4.
ยุติธรรมนั้นมีหรือ
ความนิ่งงันโชยไหว
สายน้ำไม่ไหวติ่ง

5.
เด็กชายร้องขอสังคมที่อยากได้
ในหุบเขาที่มืดมิด
เพียงแมลงที่ตอบขาน

6.
ความจริงหลากหลายชุด
ข้าฯเลือกเพียงหนึ่ง
คือไม่รับในสิ่งใด

7.
ไร้สาระ
มนุษย์
ไร้สาระ

8.
ใจข้าฯค้นหา
สัจจะในชีวิต
ไม่มีสิ่งใด

9.
ห้วงเวลาที่มอดไหม้
วิญญาณสลายสูญ
สุญญกาศถือกำเนิด

Screen Shot 2557-05-18 at 9.48.21 PM

1.

ฉันยังไม่รู้เรื่องราวใด

เธอรู้ดีกว่าฉันมาก

แต่เราทั้งสองยังคงหลับอยู่

2.

เธอผิวขาวดูแสนดี

เธอผิวดำดูแสนร้าย

เธอทั้งหลายเป็นมนุษย์

3.

หัวใจแห่งรักเป็นเยี่ยงไร

มันมีรูปทรงด้วยหรือ

หรือไม่อาจเรียกว่าหัวใจแห่งรัก

4.

ความรู้สึกไหลแหวกผ่านห้วงเวลา

รักในอดีตยังโศกเศร้า

ป่าไม้หยุดเคลื่อนไหว

5.

จดรักลงในสมุด

ทั้งสวยงาม เลวทราม และ หม่นหมอง

สมุดถูกเผาไหม้เมื่อถึงกาล

Picture from Solaris by Andrei Tarkovsky

IMG_3317

 

1.

แดดยามเช้า

พลูด่างดื่มกิน

ฉันนอนอ่านบทกวี

 

2.

สายลมเคลื่อนผ่าน

แม่น้ำสายยาว

วิญญาณคงที่

 

3.

ปฏิทินถูกขีดฆ่า

โคมไฟส่องสว่าง

ได้เวลาออกเดินทาง

 

4.

ต้นไม้เคลื่อนไหว

สายฝนร่วงหล่น

ใจฉันหลุดลอย

 

5.

บทสนทนา

คุณลุงเสียงดัง

กระดิ่งสายลมส่งเสียง

 

6.

เมฆครามเศร้าหมอง

หยดน้ำรินไหล

หมานอนหลบฝน

 

7.

ข้าวปลาหลายหลาก

รสชาติเลอเลิศ

ฉันกินไม่เคยอิ่ม

 

8.

อาคารวิจิตรอลังการ

ห้องหับหลายร้อยนับรวม

ไม่มีคนอยู่

 

9.

เมฆาผ่านเคลื่อนคล้อย

สายลมร้อนเผากาย

จิตใจมิอาจเยือกเย็น

 

10.

ภูเขาที่เคลื่อนไหว

ภาษาสูญสลาย

ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม

 

 

มนศักดิ์ คล่องชัยนันต์

12 พฤษภาคม 2557

Image

ก่อนความหมายจะหายลับ / สมุด ทีทรรศน์ / Gloompim

เรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องในหนังสือเล็กๆเล่มนี้ทำหน้าที่มากกว่าเรื่องเล่าทั่วๆไป แต่หากจะบอกว่าเรื่องสั้นทั้ง 8 ไม่มีเรื่องเล่าเลยก็คงจะกล่าวอย่างนั้นไม่ได้ แต่ตัวโครงเรื่องดูจะไม่ปะติดปะต่อกันเท่าใดนัก มันเหมือนมีเรื่องเล่าซ้อนเรื่องเล่าอยู่อีกทีหนึ่ง และ ผู้เขียนดูจะจับตัวบท(Text) ของแต่ละเรื่องได้ยากอีกด้วย

เมื่ออ่านนอกตัวบท ดูเหมือนจะมีเรื่องความเชื่อที่ฝังรากอยู่ของสังคมไทย นั่นคือเรื่องของภูตผีและวิญญาณ ดูเหมือนว่าผู้ประพันธ์จะทำให้ตัวละครในเรื่องเป็นเพียงสัตว์จำพวกหนึ่ง และทั้งหมดก็เดินวนอยู่ในวังวนแห่งกรรมร่วมกัน

“ความตาย” เป็นอีกหนึ่งหัวข้อที่ผู้ประพันธ์ ไม่รู้ว่าตั้งใจจะให้คนอ่านหรือตัวละครของเขาตระหนักถึงความเป็นจริงในวาระสุดท้ายของชีวิตกันแน่ ในบทสุดท้ายที่มีชื่อว่า “พบ” ดูเหมือนผู้ประพันธ์จะให้คนอ่านพบกับความงดงามผ่านสัจจะธรรมของโลกที่ประกอบด้วยธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตทุกสรรพสิ่ง

เรื่องทุกเรื่องดูเหมือนจะเชื่อมโยงเข้าหากัน แต่ในอีกทางมันก็ไม่ได้เชื่อมโยงเข้าหากันเลย และดูเหมือนอยู่กันคนละภพคนละชาติ หรือถ้าจะพูดอีกแง่หนึ่งมันเหมือนเรื่องทั้งแปดมีความเชื่อมโยงกันในแง่ของจิตวิญญาณที่ถูกร่วมจากแปดส่วนเข้าหากันมากกว่า

มนุษย์เราก็เหมือนกับสัตว์อื่นๆ มีภาษาที่สื่อสารเข้าใจกันเอง มีวัฒนธรรมและประเพณีเป็นของตนเอง มีจิตวิญญาณและร่างกายที่ไม่ได้ต่างกันเลย

*แก้ไขจากบันทึกเมื่อ 14 พฤษภาคม 2556